ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΚΡΗΣ: Κατέκτησε την Αυστραλία και την "πάτησε" στην Πάτρα

Η ιστορία του θα ήταν εξαιρετικό σενάριο για ταινία μελό της δεκαετίας του '60. Ο Κώστας Μακρής από την απόλυτη ένδεια έφτασε στον βαθύ πλούτο. Τα παιδικά χρόνια του ήταν εξαιρετικά δύσκολα στην Ελλάδα, γι' αυτό κι έγινε μετανάστης στην Αυστραλία. Εδωσε σκληρό αγώνα για να τα καταφέρει και οι προσπάθειές του καρποφόρησαν τόσο που σήμερα είναι ένας από τους πλουσιότερους κατοίκους της Αυστραλίας. Σίγουρα είναι ο πλουσιότερος μεταξύ των ομογενών.

Ομως, κουβαλά και μια πικρία που «δεν ξεπερνιέται», όπως λέει. Πρόκειται για τη συμμετοχή του στα ελληνικά ποδοσφαιρικά πράγματα. Ο Κώστας Μακρής, ο μοναδικός Ελληνας δισεκατομμυριούχος της Αυστραλίας, ομολογεί ότι η μεγαλύτερη ήττα στη ζωή του ήταν η ανάμειξή του με την Παναχαϊκή.
   
Σύμφωνα με τον ετήσιο κατάλογο των 200 πλουσιότερων Αυστραλών, τον οποίο δημοσιεύει το έγκυρο περιοδικό «Business Review Weekly (BRW)», ο Μακρής και ο γιος του Ρος συγκεντρώνουν μια περιουσία ύψους 1,2 δισεκατομμυρίου δολαρίων Αυστραλίας και βρίσκονται στις πρώτες τριάντα θέσεις των πλουσιότερων κατοίκων της μακρινής ηπείρου. Ο δαιμόνιος επιχειρηματίας είναι μάλιστα ο μοναδικός δισεκατομμυριούχος Ελληνας εκεί, καθώς μαζί με τον γιο του είναι οι μεγαλύτεροι ιδιοκτήτες ακινήτων στη Νότια Αυστραλία.

Ο ομογενής επιχειρηματίας μετανάστευσε στην Αυστραλία το 1963, αφού έβλεπε πως στην Ελλάδα δεν υπήρχε ελπίδα για μια καλύτερη ζωή. Ξεκίνησε να εργάζεται αρχικά σε χυτήρια, κι όταν συγκέντρωσε το πρώτο του κομπόδεμα, αγόρασε μια αλυσίδα μαγαζιών fast food. Γρήγορα όμως άλλαξε πορεία. Με τα πολλά χρήματα που κέρδισε από τη μαζική εστίαση, στράφηκε στον κλάδο των ακινήτων. Η χρυσοφόρα επένδυση τον έχει φέρει σήμερα στην οικονομική κορυφή. Εχει στην κατοχή του πολλά εμπορικά κέντρα, όπως το Optus House στην Αδελαΐδα και το Bonnyridge Plaza στα περίχωρα του Σίδνεϊ, ενώ η επιχειρηματική δραστηριότητά του έχει φτάσει μέχρι την Ελλάδα.

Με την ευκαιρία της αγοράς ενός ακόμη εμπορικού κέντρου, στη Μελβούρνη αυτήν τη φορά, ο Κώστας Μακρής μίλησε στην ομογενειακή εφημερίδα «Νέος Κόσμος» και αποκάλυψε άγνωστες πτυχές της ζωής του. Το βιογραφικό του σημείωμα είναι πλούσιο και πολύπλευρο. Γεννήθηκε στο Λυγουριό της Επιδαύρου, ωστόσο γρήγορα η οικογένειά του πήρε τον δρόμο προς την Αθήνα, όπως πολλές άλλες εκείνη την εποχή. Εγκαταστάθηκαν στον Χολαργό, όπου και μεγάλωσε. Στην πιάτσα άρχισε να «ψήνεται» από την ηλικία των δώδεκα, όταν ξεκινά να δουλεύει για έναν οίκο μόδας, κάνοντας παραδόσεις φορεμάτων στις πλούσιες κυρίες που παράγγελναν τουαλέτες για τις βραδινές εξόδους τους.

Ηταν όμως δύσκολοι καιροί για την Ελλάδα και όπως χιλιάδες άλλοι συμπατριώτες μας πήραν τον δρόμο της ξενιτιάς, έτσι κι εκείνος. Εφτασε στη Νότια Αυστραλία σε ηλικία 16 ετών και άρχισε αμέσως να δουλεύει σ' ένα χυτήριο. «Πάντα έψαχνα για τη μεγάλη ευκαιρία. Αλλωστε, το όνειρο όλων ήταν να βγάλουμε ορισμένα χρήματα και να γυρίσουμε πίσω στην Ελλάδα» ανέφερε χαρακτηριστικά στη συνέντευξή του.

Εχοντας συμπληρώσει λιγότερα από δύο χρόνια παραμονής στην Αυστραλία, κάνει τα πρώτα επιχειρηματικά ανοίγματα. Ξεκινάει μ' ένα μαγαζί fish & chips, για να ανοίξει στη συνέχεια ένα σούπερ-μάρκετ, και να καταλήξει στα τέλη της δεκαετίας του '70 να κατέχει ολόκληρη αλυσίδα. Στη συνέχεια αποφάσισε να στραφεί στο real estate. Πούλησε την επιχείρηση, όχι όμως και τα ακίνητα στα οποία στεγάζονταν τα μαγαζιά του. Λίγο καιρό αργότερα πούλησε το πρώτο οίκημα και ο δρόμος για την απόκτηση εμπορικών κέντρων άνοιξε διάπλατα, αφού το τίμημα της μιας πώλησης ήταν πολύ μεγάλο. Την παρθενική αγορά εμπορικού κέντρου την έκανε το 1987 και σήμερα έχει δημιουργήσει μια αυτοκρατορία.

  
«Τώρα θέλω να ζήσω λίγο τη ζωή μου»
Τι κάνει τον Κώστα Μακρή να χαμογελά σήμερα, ύστερα από μια ζωή γεμάτη επαγγελματική επιτυχία; «Πρώτον και κύριο η οικογένειά μου» απαντά και σπεύδει να προσθέσει: «Εδώ που έχω φτάσει επιχειρηματικά, θέλω τώρα να ζήσω και λίγο τη ζωή μου». Θέλει να ταξιδέψει, να γνωρίσει περισσότερες χώρες, να γλεντήσει ακόμα πιο πολύ το «Ouzo Palace», το πολυτελές σκάφος του που είναι αγκυροβολημένο στη μαρίνα του Φλοίσβου. «Τώρα το ευχαριστιέμαι μόνο δύο μήνες τον χρόνο» λέει και καταλήγει ότι το ιδανικό για εκείνον θα είναι κάποια στιγμή να μπορεί να ζει έξι μήνες στην Αυστραλία κι άλλους έξι στην Ελλάδα.