Μαθήματα ζωής
Δεν περίμενα ότι τα 21 λεπτά του ρόλου μου στη Σιωπή των αμνών θα μου χάριζαν το Όσκαρ. Θυμάμαι την Κάθι Μπειτς να ανοίγει το φάκελο. Ήμουν σίγουρος ότι θα κέρδιζε ο Νικ Νόλτε, είχα πάει στην τελετή χωρίς να πιστεύω στον εαυτό μου...
Σήμερα το Όσκαρ μου βρίσκεται σε ένα έπιπλο στο σαλόνι μας. Όποτε έρχονται οι συγγενείς της γυναίκας μου το αγκαλιάζουν και φωτογραφίζονται μαζί του.
Ο μόνος ηθοποιός που θα μπορούσε να παίξει τον Χάνιμπαλ Λέκτερ ίσως καλύτερα και από εμένα είναι ο Τζακ Νίκολσον.
Ίσως ο ουσιαστικότερος λόγος που ήθελα να πετύχω είναι γιατί ήθελα να χορέψω στον τάφο εκείνων που κάποια στιγμή μου έκαναν τη ζωή δύσκολη.
Δεν έχω πια καμία επαφή με την κόρη μου. Η Άμπιγκεϊλ έχει αλλάξει το επίθετό της, έχει χαράξει τη δική της ζωή μακριά από εμένα και αυτό είναι αποκλειστικά δική της απόφαση. Δεν μπορώ να βρω τους κώδικες για να συνεννοηθούμε.
Με κουράζει να προσπαθώ να τα βρω με ανθρώπους που δεν με θέλουν στη ζωή τους. Ας τους έχει ο Θεός καλά, εγώ συνεχίζω τη ζωή μου όπως ξέρω.
Παίζω στην ταινία Ο Λυκάνθρωπος, που είναι η επανέκδοση του ομότιτλου έργου του 1941. Επίτηδες δεν είδα το αρχικό φιλμ, γιατί δεν ήθελα να ακολουθήσω τη φιλοσοφία του. Προτιμώ να «μπαίνω» σε μια ταινία με καθαρό μυαλό.
Νιώθω ότι έχω αλλάξει. Παλιότερα ήμουν νευρικός, ήμουν συνέχεια θυμωμένος, όμως όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Για χρόνια ζούσα σε μια δύνη. Τώρα έχω ηρεμήσει, έχω χαλαρώσει. Τo χρωστάω στη ζωή που κάνω με τη Στέλλα.
Σημασία δεν έχει να κάνεις πράγματα για να πουλήσεις μούρη στους άλλους, εξάλλου δεν με νοιάζει η γνώμη τους. Το μόνο που ξέρω είναι ότι στη ζωή δεν υπάρχει καιρός για χάσιμο.
yupi
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου