Ο κρίσιμος παράγοντας

ΕΘΝΟΣ Γ Ν Ω Μ Η

«E» 19/3

ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ όλη αυτή την περίοδο -και δικαιολογημένα από μία άποψη- το θέμα της ουσιαστικής στήριξής μας ή μη από τις χώρες της Ευρωζώνης, όπως και το ενδεχόμενο να υποχρεωθούμε να καταφύγουμε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, αλλά δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει ότι η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε είναι ασύγκριτα πολυπλοκότερη απ’ όσο δείχνουμε ν’ αντιλαμβανόμαστε. Γιατί το πρόβλημά μας δεν είναι μόνο αν και με ποια επιτόκια θα βρούμε να δανειστούμε, αλλά αν θ’ αποδειχθούμε ικανοί ν’ ανταποκριθούμε στους στόχους που οι ίδιοι θέσαμε προκειμένου να βγούμε από την κρίση.

 

ΜΕΧΡΙ τα τέλη της επόμενης βδομάδας θα έχει κριθεί ποια θα είναι η δανειοληπτική λύση στην οποία θα καταφύγουμε, αλλά όσο σημαντικό κι αν είναι το θέμα αυτό, τελικά δεν είναι εκείνο που θα καθορίσει την πορεία μας. Είναι κάτι που δεν θα πρέπει να διαφεύγει ούτε στιγμή από τη σκέψη μας. Διότι όσο κι αν διευκολυνθούμε ή δεν διευκολυνθούμε ώστε να καλύψουμε τις δανειακές μας ανάγκες, εκείνο που θα κρίνει την επιτυχία ή μη του εγχειρήματος που έχουμε αναλάβει είναι αν θα εφαρμόσουμε επιτυχώς το πρόγραμμα σταθερότητας και αν τα μέτρα θ’ αποδώσουν όσο προσδοκούμε ότι θ’ αποδώσουν.
ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ, κατά συνέπεια, να μας διαφεύγει ότι η περίοδος μέχρι τον Ιούνιο και τα αποτελέσματα -θετικά ή αρνητικά- που θα καταγράψουμε στο διάστημα αυτό ως χώρα είναι, σε τελευταία ανάλυση, εκείνα που θα καθορίσουν και ποιο θα είναι το ύψος των επιτοκίων τους επόμενους μήνες. Διότι, κι αν ακόμη επιδείξουν οι εταίροι μας την επιβαλλόμενη αλληλεγγύη, εκείνο που θα κρίνει τη συνέχεια θα είναι η δική μας ικανότητα ν’ αποδείξουμε ότι μειώνουμε τις δαπάνες, αυξάνουμε τα έσοδα και άρα δικαιούμαστε να ελπίζουμε ότι θα μειώσουμε το έλλειμμα στο 8% στο τέλος του χρόνου.
Η ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΗ χαμηλών επιτοκίων είναι το μέσο για την επίτευξη του στόχου. Απλώς το μέσο.
ΕΘΝΟΣ